Naar Punta Arenas

Amaai we zijn nog maar pas begonnen met onze reis en we staan al meteen een week achter. dus snel even jullie up to date brengen.

dinsdag de veertiende november, staan we heel vroeg op want onze vlucht naar punta arenas in het uiterste zuiden vertrekt om kwart na negen, inchecken een uurtje vroeger. op het ontieglijke uur van half zeven ´s morgens lopen we zo stil mogelijk van de krakende geboende trappen af van ons hospedaje en stoten op ne rare kwiet die zenuwachtig wat geld in een envelopke aan het steken is. hij vraagt ons in het spaans of wij al betaald hebben voor onze kamer, want hij heeft dat nog niet gedaan en hij moet door. hij vraagt in het frans of we van frankrijk zijn en vraagt dan of we ook naar de luchthaven moeten! dat is een meevaller, want normaal moesten we eerst nog de metro nemen en dan de bus. nu rijden we mee in zijn huurauto. wanneer we in de auto kruipen lijkt ie op eens te zeggen: "anders zet je die rugzak maar in de koffer". Huh? heb ik dan nu goe gehoord? ik vraag em voorzichtig dan ook of ie net ook nog nederlands sprak. "een beejtje. ik verstja het well, maar proat het iets minder goewd". Naar eigen zeggen is hij een "niet zo gewone amewrikaan" die voor Tui travel werkt en op doortocht is naar brazilië. en dat is meteen ook de reden waarom ie zo vroeg en onverwacht moet vertrekken, zegt hij, want de dag erna is het algemeen verlof in brazil en kan hij niets doen, dus moet hij naar de luchthaven om te zien of ie vandaag nog een vlucht kan hebben.

als je dit alles samenbrengt krijg je dus een zotte, maar vrolijke amerikaan die tegen 160 km/u in een chileense huurauto door het - gelukkig nog vroege - ochtendverkeer naar de luchthaven krost. we houden ons goed vast aan alles wat we kunnen en zijn "klikvast, ook achterin" in chili. op de luchthaven aangekomen is er verdacht veel politie en wat manifestanten met een enkele spandoek en wat panfluitmuziek: effe doet het me denken aan de uit-de-maat zuid amerikanen van smack the pony.

vermits we op tijd zijn, vraagt de amerikaan of we hem even kunnen helpen. hij moet op de luchthaven gaan zien of hij zijn ticket kan gaan omboeken voor vandaag. hij neemt al zijn valiezen mee, geeft ons de sleutel van de auto en is weg... nu zitten we daar in een gehuurde auto die niet van ons is, aan de luchthaven waar je eigenlijk niet mag parkeren en het wemelt van de politieagenten. twintig minuten gaan voorbij. ik ga even kijken in de lucht haven, maar hij is nergens te bekennen: aan geenenkele balie, geen enkele incheck rij, nergens ... we overleggen wat onze opties zijn en we calculeren al de mogelijkheden, een koffer vol drugs inbegrepen :) we besluiten echter nog te wachten tot acht uur, want dan moeten we door naar onze check in. een paar minuten later duikt hij in de verte opeens toch op: hij had heel de luchthaven moeten aflopen om het geregeld te krijgen: altijd geloven in de goedheid van de mens :)

we nemen afscheid en haasten ons naar de check-in balie van sky airlines... alwaar terug demonstranten staan: blijkbaar is Mr. Paulmann, de eigenaar en broer van de grote baas van een overkoepelende zuid amerikaans megaconcern, geen goede betaler van hun lonen: "¿Donde esta la plata, sr. Paulmann?" kunnen we lezen, oftewel "Show me the money!". voorzichtig en en met onze meest socialistische glimlach manouvreren we tussen de demonstranten. de check-in verloopt vlotjes en we kopen nog snel een croissant vegetariane y queso als onbijt: we krijgen die in een zakje mee en later op het vliegtuig zal die ook terug afgeleverd worden in een zakje: neem geen dunkin doughnut in zuid amerika, misschien zelfs nergens ...

buiten die ene letterlijke hiccup, verloopt de vlucht naar punta arenas vlotjes. we kunnen het landschap van santiago (midden van het land) naar het zuiden chili mooi mee volgen: we zien de prachtig besneeuwde bergtoppen en de vele eilanden. om 14.00 en twee tussenstops verder landen we in punta arenas: na ushuaia de meest zuidelijke stad ter wereld. het waait er tamelijk hard en het is wat frisjes.

we vinden tamelijk snel een gezellig hospedaje "la luna" met hele vriendelijk gastvrouw die er zelf met haar man en vierjarige dochter woont. we zetten ons aan de warme houtstoof om ons op te warmen van de vooral vroege en lange dag.

Na een lekker en uitgebreid ontbijt gaan we op zoek naar vervoer naar een van de twee penguincolonies. uiteindelijk hebben we maar keuze uit de "gewone" colonie omdat de andere op isla magdalena wegens het slechte weer niet bereikbaar is. anderhalf uur zitten we geprangd in een busje door de uitgestrekte landschappen om een klein uurtje naar pinguins te kijken.

na onze terugkeer van die toch wel grappige vogels lopen we door het verlaten stadje en begint het plots te sneeuwen, wat al bij al eigenlijk niet zo raar is zo dicht bij de zuidpool in een regio waar pinguins welig tieren! ole ola!