Chiloe

Chiloe is een schiereiland met een aparte sfeer van de rest van chili. de houten huisjes, al dan niet gebouwd op palen, zijn dikwijls fel gekleurd, wat een mooi zicht is het glooiende landschap. bovendien zijn bijna alle kerken op dit eiland volledig gebouwd in hout: van de pilaren, over de gewelven tot het altaar toe. o wee degene die dit moet boenen.

we logeren in hostal nuevo mundo, een proper en netjes onderhouden hostal, gerund door - hoe kan het anders - zwitsers. bovendien lijkt het alsof iedereen tegenwoordig minstens drie maand op reis gaat. we ontmoeten een jong zwitsers koppel dat vier maand onderweg is, een ouder duits koppel dat een half jaar aan het reizen is en jake, een engelsman die reist until he runs out of money. een maand is niets meer tegenwoordig lijkt het. voor chili is het wel het minimum om een beetje van alles gezien te hebben.

vanuit ancud doen we een daguitstap naar castro, het grootste stadje op het schiereiland. al rondlopend stoten we op een kantoor van Sky Airlines. we kijken naar elkaar en met de grellige busrit in het achterhoofd stappen we binnen en regelen een vlucht naar Antofagasta vanuit santiago. gedaan met bussen! ons zullen ze niet meer hebben. tevreden keren we ´s avonds terug naar ons hostal en drinken tot laat wijn en rum met de zwitsers en den engelsman. de dag erna besluiten we een fietstochtje te gaan doen. "vlot, gemakkelijk tochtje", "leuk en ontspannend": allemaal woorden van onze gastvrouw die een rit in de omgeving beschrijft langs het strand naar een pinguinera. we hadden beter moeten weten: geenenkele fiets hebben we gezien hier in chili en zeker niet op dit eiland. geen enkele! na 500m en een fikse helling weten we waarom: ge moet hier al laurent fignon (ja we worden oud) kuiten en een geweldige conditie hebben om hier "vlotjes" te kunnen fietsen. Na de derde col (ongetwijfeld van de hoogste categorie), draaien we onze sturen 180 graden om en gaan ergens op een strandje zitten. het is nog niet superwarm en er staat wat wind, maar het gaat wel. samen op het strand zitten, naar de zee kijken, ... romantisch ... tot plots een luide knal, gevolgd door een hels gekaaiiit en een paar seconden later een tweede knal. dan is het stil ... blijkbaar had nog iemand genoeg van al de straathonden hier. weg hondje en weg romantiek.

btw we zullen nog drie dag een zeer gat hebben van die hatelijke fietszadels tijdens dat gemoedelijk tochtje :)

die dag zullen we echter ook onze eerste zon op doen en na twee uurtjes in de zon een dagboek bijvullen of de krant lezen, hebben we alletwee verbrande armen en gezichten. we voelen het: het koude zuiden is weg, het warme noorden komt eraan. we stoppen de winterkleren definitief onderaan in onze rugzak en leggen de tshirten en korte broeken bovenaan.

¡viva el sol!