we hebben nog een drietal dagen over en we willen onze vakantie op het strand afsluiten. in antofagasta hebben we al efkens op het strand gelegen, maar dat is nog niet echt bakken. vandaar dat we, eens terug in santiago, meteen doorgaan naar valparaiso, een stadje dat sinds enkele jaren een door de unesco beschermd werelderfgoed is.
de coloniale huizen, de oude trolleybussen, en bizarre trammekes op de bergen laten meteen zien waarom: eigenlijk is dit een prachtig stadje, dat heel zeker het bezoeken waard is. bovendien ligt vlak ernaast viña del mar, een kuststadje met talloze stranden: hier is het bakken in de zon, en alhouwel de aangeduide temperatuur 19 graden C is, zullen we toch kreeftrood verbrand zijn die dag, wanneer we terugkeren naar de casa de familia.
die casa is een oud koloniaal huis, gelegen in de straat 12 februari. hoe symbolisch voor ons :)
spijtig genoeg moeten we terug naar santiago, waar devolgende dag ons vliegtuig vertrekt ... nu eigenlijk dus.
de vakantie met ons twee was schitterend en volledig geslaagd! we zien jullie allemaal terug in belgie!
Dat kan ik alleen maar beamen, hoe moet ik het zeggen, het was fijn, plezant, mooi, prachtig, romantisch, ....ik ben zo blij en tegelijk verdrietig nu...enfin tot in Belgie.
veel groetjes,
katleen en filip
Friday, December 08, 2006
schoonheid, getetter en teensletsen
Ons reisdoel was om zowel het uiterste zuiden aan te doen alsook de hete woestijn in het noorden. daartussen liggen een slordig 3000 kilometer en een hele boel moeie en of interessante gebieden. door selectief naar boven te reizen is het ons toch gelukt om die twee uitersten van chile te doen.
met behulp van de alomgekende bussen en een vliegtuigtrip, passeren we terug santiago en via de vuile grote stad antofagasta en tussenstop calama, bereiken we san pedro de atacama. de busrit er naar toe gaat dwars door de verschroeiende woestijn. gedurende uren zien we niets dan zand en rotsen, tot we door een vallei rijden, die achteraf vallei der dinosaurussen blijkt te heten. na die grillig gevormde rotsen duikt in de verte een fris groene plaats op in het geelrode landschap: een klein dorpje met typische huisjes, gebouwd in een oase in het midden van de woestijn. het lijkt mooi, zelfs te mooi om waar te zijn. bij het uitstappen blijkt ook waarom: het dorp leeft van toerisme: de obligate soevenirwinkeltjes, mannen die je hospedajes toeroepen, ... maar zo is dat nu eenmaal: de een is toerist, de andere is de verkoper :)
we zien hier gekomen om de veelbesproken schoonheid van dit landschap te bewonderen, en we plannen meteen drie dagen na elkaar om de drie typische, maar ook mooiste delen te gaan bekijken: de alombekende valle de la luna, de flamingo´s van laguna chaxa, en de el tatio geisers.
ik weet niet meteen wat de spectaculairste is, maar ze zijn elk indrukwekkend op hun manier.
de eerste dag rijden we eerst de death valley in, zo genaamd omdat er niets leeft of kan leven. op deze plaats valt, dacht ik, 0.8 mm per jaar aan vocht. veel is er niet aan te zien uiteraard, dus gaan we meteen door. het volgende anderhalf uur wandelen we door de zoutvlakten en een soort van minicanyons, gevormd door het weinig water dat hier gedurende drie maand kan vallen en door de miljoenen jaren zich een weg gevormd heeft door de rotsen. de rotsen zelf zijn eigenlijk alleen maar enorme zoutblokken. door de specifieke ondergrond verdampt een groot deel van het water en laat zout achter (meer ken ik er ook nie van, ask a geologist :)), zodat die enorme blokken NaCl kunnen groeien. naast de spectaculaire foto´s die later nog volgen, was het gekraak van het zout in de hete zon het meest fantastische wat er te waarnemen was: omringd door zout dat uitzet door de hitte.
tegen zonsondergang gaan we naar valle de la luna, zo geheten omdat het landschap doet denken aan dat van de maan. ik vind dat een beetje overdreven, des te meer omdat ik nie zeker weet hoe een maanlandschap er uitziet, er nooit geweest zijnde. soit, we lopen over de van foto´s bekende zandbergrug, naar een zichtpunt waar ge mooi de hele omgeving kunt zien en zien veranderen van kleur terwijl de zon ondergaat (raadpleeg een geoloog voor de correcte uitleg :)). het is allezins heel prachtig, maar da´s iets voor de foto´s!
deze trip was alvast zeker de moeite waard!
´s avonds koken we een gezond potje van ons intussen gekend gerecht: een tomatensaus met gestoofde groentjes en pasta. we drinken die avond weinig en gaan vroeg naar bed, want devolgende dag worden we om zes uur ´s morgens opgepikt.
de rit naar de laguna chaxa duur een uur of twee, geprangd in een minibuske. gedurende rit zien we de zon opkomen vanachter de bergen en de zwarte vlekken aan de horizon krijgen langzaamaan hun rode kleur. een flamingo colonie in het midden van het land/woestijn is eigenlijk wel bizar bedenk ik dan. maar al dat zout water houdt de flamingos hier. en ze zien nog roos ook, wat er op moet wijzen dat er ergens garnalen in de buurt zijn (ooit ergens gelezen dat flamingos hun kleur krijgen door die lekkere dingen op te eten). echte garnalen zijn het echter niet, maar wel minizeebeestjes, die zelfs zonder water kunnen overleven.
ook hier zeggen beelden meer dan woorden, maar dat zal iets voor later zijn, omdat ons vliegtuig wacht en we net uitgevonden hebben dat het hier een heilige dag is. hopelijk is dat niet zo voor de bussen die ons naar de aeropuerto moeten brengen... maar ik wijk af.
de rest van die tweede dag zullen we nog twee prachtige meren bezoeken, die eigenlijk een waren, maar gescheiden zijn sinds ´de grote uitbarsting´ miljoenen jaren geleden en ook wel heel het landschap hier gevormd hebben. het levert vooral mooie windowsXP achtige achtergrond foto´s op, zonder dat je het gevoel hebt dat er achter de heuvel plots een teletubbie kop kan opduiken.
terug in san pedro, gaan we op aanraden van S. reuze empanadas eten in cafe export. S, je had gelijk! we hebben de eerste keer zelfs een empanade met twee opgegeten :) we drinken er geen wijn bij, want alcohol zou slecht zijn voor de volgende dagtrip die zich op grote hoogte afspeeld: de el tatio geisers.
er is ook een ´trekking´voorzien van anderhalf uur door een cactusforest. wanneer we echter zien dat er ´s morgens om vier uur (wie zei daar dat vakantie relaxed was?) de helft van de mensen boven de veertig zijn en dat de verdeling geen gausscurve was, weten we al dat we met onze vijf-dagen trekking door de torres goed zitten. al hobbelend proberen we nog een tweetal uurkes te slapen, maar de weg naar boven is te slecht. we komen boven aan en in de verte zien we tegen de opkomende zon al dampen opstijgen. we stoppen en de gids zegt in het spaans dat we er zijn en dat er inkomkaartjes moeten gekocht worden. een ander voordeel buiten de schoonheid is dat er ook warmwaterbaden zijn, waar ge in kunt zwemmen. wij, en vooral K, is daar erg op gebrand. buiten vriest het echter nog en we zijn warm aangekleed. wanneer we echter iedereen de wc´s zien binnenspurten, twijfelen we eventjes. zouden we ons hier al omkleden, tis hier pokkekoud? misschien moeten we even wachten of toch niet? al chance, dat we gewacht hebben, want na een vijftal minuten komt iedereen terug uit de wc´s met hun kleren nog aan. we hadden hier schoon gestaan in ons badpak, teensletkes, handdoekske vlotjes over de schouders geworpen bij min vijf met de houding "waar is hier da warm zwembad?".
niks van dat dus. althans nu toch niet. we rijden naar en door de geisers. al die bubberende, dampende en kokende geisers doen de grond hier letterlijk barsten. de dampen vormen een prachtig zicht tegen de opkomende zon. foto´s, komt dat zien, komt dat zien!
na een uurtje gaan we naar de baden, eindelijk. K kleedt haar om en neemt een duik in het warme naar zwavel ruikende water.
wanneer de zon volledig opgekomen is rijden we terug door het door de vulkaanuitbarsting gevormde landschap, bevolkt met struisvogels, lama´s, op eekhoorns lijkende ratten, en nog meer flamingo´s. toch een raar land hier. de "trekking" door het cactuswoud, wordt een eenvoudig wandelingeske waar we toch een bejaarde moeten achterlaten met een gebroken pootje. grapje, maar eigenlijk eerder leedvermaak: die vrouw heeft heel de tijd in de bus zitten tetteren int spaans vanaf vier uur ´s morgens. zelfs de gids (met ´perfect circle´ t shirt in de woestijn) z´n oren stonden paraplu, waarschijnlijk nog nooit zo´n gezaag megemaakt. vandaar dat we blij waren dat ze afhaakte, straks pikken we de gewonden en achtergelatenen wel weer op. het einddoel was een klein, goed door cactussen beschermd, miniparadijsje inclusief watervalleke. zie ook de foto´s :)
dat sluit onze derde dag san pedro de atacama af en meteen ons verblijf daar. devolgende dag vliegen we terug via antofagasta naar santiago, om onze laatste dagen op het strand door te brengen in valparaiso en viña del mar.
met behulp van de alomgekende bussen en een vliegtuigtrip, passeren we terug santiago en via de vuile grote stad antofagasta en tussenstop calama, bereiken we san pedro de atacama. de busrit er naar toe gaat dwars door de verschroeiende woestijn. gedurende uren zien we niets dan zand en rotsen, tot we door een vallei rijden, die achteraf vallei der dinosaurussen blijkt te heten. na die grillig gevormde rotsen duikt in de verte een fris groene plaats op in het geelrode landschap: een klein dorpje met typische huisjes, gebouwd in een oase in het midden van de woestijn. het lijkt mooi, zelfs te mooi om waar te zijn. bij het uitstappen blijkt ook waarom: het dorp leeft van toerisme: de obligate soevenirwinkeltjes, mannen die je hospedajes toeroepen, ... maar zo is dat nu eenmaal: de een is toerist, de andere is de verkoper :)
we zien hier gekomen om de veelbesproken schoonheid van dit landschap te bewonderen, en we plannen meteen drie dagen na elkaar om de drie typische, maar ook mooiste delen te gaan bekijken: de alombekende valle de la luna, de flamingo´s van laguna chaxa, en de el tatio geisers.
ik weet niet meteen wat de spectaculairste is, maar ze zijn elk indrukwekkend op hun manier.
de eerste dag rijden we eerst de death valley in, zo genaamd omdat er niets leeft of kan leven. op deze plaats valt, dacht ik, 0.8 mm per jaar aan vocht. veel is er niet aan te zien uiteraard, dus gaan we meteen door. het volgende anderhalf uur wandelen we door de zoutvlakten en een soort van minicanyons, gevormd door het weinig water dat hier gedurende drie maand kan vallen en door de miljoenen jaren zich een weg gevormd heeft door de rotsen. de rotsen zelf zijn eigenlijk alleen maar enorme zoutblokken. door de specifieke ondergrond verdampt een groot deel van het water en laat zout achter (meer ken ik er ook nie van, ask a geologist :)), zodat die enorme blokken NaCl kunnen groeien. naast de spectaculaire foto´s die later nog volgen, was het gekraak van het zout in de hete zon het meest fantastische wat er te waarnemen was: omringd door zout dat uitzet door de hitte.
tegen zonsondergang gaan we naar valle de la luna, zo geheten omdat het landschap doet denken aan dat van de maan. ik vind dat een beetje overdreven, des te meer omdat ik nie zeker weet hoe een maanlandschap er uitziet, er nooit geweest zijnde. soit, we lopen over de van foto´s bekende zandbergrug, naar een zichtpunt waar ge mooi de hele omgeving kunt zien en zien veranderen van kleur terwijl de zon ondergaat (raadpleeg een geoloog voor de correcte uitleg :)). het is allezins heel prachtig, maar da´s iets voor de foto´s!
deze trip was alvast zeker de moeite waard!
´s avonds koken we een gezond potje van ons intussen gekend gerecht: een tomatensaus met gestoofde groentjes en pasta. we drinken die avond weinig en gaan vroeg naar bed, want devolgende dag worden we om zes uur ´s morgens opgepikt.
de rit naar de laguna chaxa duur een uur of twee, geprangd in een minibuske. gedurende rit zien we de zon opkomen vanachter de bergen en de zwarte vlekken aan de horizon krijgen langzaamaan hun rode kleur. een flamingo colonie in het midden van het land/woestijn is eigenlijk wel bizar bedenk ik dan. maar al dat zout water houdt de flamingos hier. en ze zien nog roos ook, wat er op moet wijzen dat er ergens garnalen in de buurt zijn (ooit ergens gelezen dat flamingos hun kleur krijgen door die lekkere dingen op te eten). echte garnalen zijn het echter niet, maar wel minizeebeestjes, die zelfs zonder water kunnen overleven.
ook hier zeggen beelden meer dan woorden, maar dat zal iets voor later zijn, omdat ons vliegtuig wacht en we net uitgevonden hebben dat het hier een heilige dag is. hopelijk is dat niet zo voor de bussen die ons naar de aeropuerto moeten brengen... maar ik wijk af.
de rest van die tweede dag zullen we nog twee prachtige meren bezoeken, die eigenlijk een waren, maar gescheiden zijn sinds ´de grote uitbarsting´ miljoenen jaren geleden en ook wel heel het landschap hier gevormd hebben. het levert vooral mooie windowsXP achtige achtergrond foto´s op, zonder dat je het gevoel hebt dat er achter de heuvel plots een teletubbie kop kan opduiken.
terug in san pedro, gaan we op aanraden van S. reuze empanadas eten in cafe export. S, je had gelijk! we hebben de eerste keer zelfs een empanade met twee opgegeten :) we drinken er geen wijn bij, want alcohol zou slecht zijn voor de volgende dagtrip die zich op grote hoogte afspeeld: de el tatio geisers.
er is ook een ´trekking´voorzien van anderhalf uur door een cactusforest. wanneer we echter zien dat er ´s morgens om vier uur (wie zei daar dat vakantie relaxed was?) de helft van de mensen boven de veertig zijn en dat de verdeling geen gausscurve was, weten we al dat we met onze vijf-dagen trekking door de torres goed zitten. al hobbelend proberen we nog een tweetal uurkes te slapen, maar de weg naar boven is te slecht. we komen boven aan en in de verte zien we tegen de opkomende zon al dampen opstijgen. we stoppen en de gids zegt in het spaans dat we er zijn en dat er inkomkaartjes moeten gekocht worden. een ander voordeel buiten de schoonheid is dat er ook warmwaterbaden zijn, waar ge in kunt zwemmen. wij, en vooral K, is daar erg op gebrand. buiten vriest het echter nog en we zijn warm aangekleed. wanneer we echter iedereen de wc´s zien binnenspurten, twijfelen we eventjes. zouden we ons hier al omkleden, tis hier pokkekoud? misschien moeten we even wachten of toch niet? al chance, dat we gewacht hebben, want na een vijftal minuten komt iedereen terug uit de wc´s met hun kleren nog aan. we hadden hier schoon gestaan in ons badpak, teensletkes, handdoekske vlotjes over de schouders geworpen bij min vijf met de houding "waar is hier da warm zwembad?".
niks van dat dus. althans nu toch niet. we rijden naar en door de geisers. al die bubberende, dampende en kokende geisers doen de grond hier letterlijk barsten. de dampen vormen een prachtig zicht tegen de opkomende zon. foto´s, komt dat zien, komt dat zien!
na een uurtje gaan we naar de baden, eindelijk. K kleedt haar om en neemt een duik in het warme naar zwavel ruikende water.
wanneer de zon volledig opgekomen is rijden we terug door het door de vulkaanuitbarsting gevormde landschap, bevolkt met struisvogels, lama´s, op eekhoorns lijkende ratten, en nog meer flamingo´s. toch een raar land hier. de "trekking" door het cactuswoud, wordt een eenvoudig wandelingeske waar we toch een bejaarde moeten achterlaten met een gebroken pootje. grapje, maar eigenlijk eerder leedvermaak: die vrouw heeft heel de tijd in de bus zitten tetteren int spaans vanaf vier uur ´s morgens. zelfs de gids (met ´perfect circle´ t shirt in de woestijn) z´n oren stonden paraplu, waarschijnlijk nog nooit zo´n gezaag megemaakt. vandaar dat we blij waren dat ze afhaakte, straks pikken we de gewonden en achtergelatenen wel weer op. het einddoel was een klein, goed door cactussen beschermd, miniparadijsje inclusief watervalleke. zie ook de foto´s :)
dat sluit onze derde dag san pedro de atacama af en meteen ons verblijf daar. devolgende dag vliegen we terug via antofagasta naar santiago, om onze laatste dagen op het strand door te brengen in valparaiso en viña del mar.
Subscribe to:
Comments (Atom)