El vino

Net wanneer we dachten dat we de ergste busrit van ons leven er op hadden zitten, moesten we alleen nog maar de afstand naar santiago te overbruggen om van daar verder te vliegen naar antofagasta. we besluiten dit te doen met een tussenstop in Talca. Vermits we bijna elke avond (als we niet in een bus zitten) een flesje rode chileense wijn drinken, kunnen we de wijnstreek moeilijk achter ons laten liggen. bovendien ligt talca ongeveer halverwege santiago, een negental uurtjes verwijderd van puerto montt. ideaal dus om tijdens de nacht te doen.

het blijkt de ergste busrit te worden. neem de vorige analogie, zet die stoel voor u nog tien centimeter dichter, en drijf nu de temperatuur in de kamer op tot 26 graden (toch handig zo´n termometer in de bus). een van de twee mag vlak boven de chauffage gaan zitten. doe de lichten uit en slaap nu! vraag aan een buitenstaander om om het uur het licht even aan te knippen, af en toe op uw teen te gaan staan of hard te ronken (de laatste twee mag je afwisselen en moeten niet tegelijk)... we kwamen aan om half zeven ´s morgens en hebben nog tot de middag slaap moeten inhalen.

maar weg met dat gezeur :) we hebben een prive huisje met zwembad, het is zalig zomerweer en de busrit is al ver weggestoken in het geheugen labyrinth. het is zondag en dat merk je ook in de stad: iedereen zit op een bankje een krant te lezen op een pleintje, er is amper volk op straat en de winkels zijn dicht. wij doen dan ook hetzelfde en bekomen rustig van al het rondrijden. tegen de avond hebben we eten gevraagd in het hostal en we keren terug. wat ons in het begin met onze slaapkop niet opviel was dat de voertaal duits was en dat is niet minder tijdens het avondeten: zowel de uitbaters als de gasten zijn allemaal duitsers. we worden dan ook in het duits aangesproken:

- Wie lange sind sie in Chile?
- We don´t speak german.
- Ah. Wir sind von Aachen. und sie?
- I bought my camera in Aachen.

gesprek afgelopen. goed zo, liefje! de rest van de avond zullen we alleen met elkaar praten. ok, moesten ze destijds gewonnen zijn, tot daar toe, maar tot nader order is da niet zo en wordt het duits alleen gebruikt in duitsland (en misschien nog een paar kleine landsdelen). pas als na een uur nen duits in het engels probeert, praten we vlotjes mee. goeie vlotte wijn overigens :)

wat ons naadloos op de volgende dag brengt. we bezoeken een wijngaard met bijhorende fabriek. eerst worden we in de 4wd rond het meerdere honderden hectaren grote domein met wijngaarden gebracht, dan krijgen we aan het zwembad een flesje Oveja Negra met guacamole broodjes. na relaxed in de zon gelegen te hebben en een zwemmeke gedaan te hebben krijgen we een uitgebreide prive rondleiding in de fabriek. van naald tot draad, of beter van druif tot wijn, we zouden er nu alles van moeten weten, maar naar het einde toe werd het al wat troebelder, met al dat proeven van cabernet, mercluse, syrah, ...

Enfin, twee dagen de echte vakantieganger uithangen!

Chiloe

Chiloe is een schiereiland met een aparte sfeer van de rest van chili. de houten huisjes, al dan niet gebouwd op palen, zijn dikwijls fel gekleurd, wat een mooi zicht is het glooiende landschap. bovendien zijn bijna alle kerken op dit eiland volledig gebouwd in hout: van de pilaren, over de gewelven tot het altaar toe. o wee degene die dit moet boenen.

we logeren in hostal nuevo mundo, een proper en netjes onderhouden hostal, gerund door - hoe kan het anders - zwitsers. bovendien lijkt het alsof iedereen tegenwoordig minstens drie maand op reis gaat. we ontmoeten een jong zwitsers koppel dat vier maand onderweg is, een ouder duits koppel dat een half jaar aan het reizen is en jake, een engelsman die reist until he runs out of money. een maand is niets meer tegenwoordig lijkt het. voor chili is het wel het minimum om een beetje van alles gezien te hebben.

vanuit ancud doen we een daguitstap naar castro, het grootste stadje op het schiereiland. al rondlopend stoten we op een kantoor van Sky Airlines. we kijken naar elkaar en met de grellige busrit in het achterhoofd stappen we binnen en regelen een vlucht naar Antofagasta vanuit santiago. gedaan met bussen! ons zullen ze niet meer hebben. tevreden keren we ´s avonds terug naar ons hostal en drinken tot laat wijn en rum met de zwitsers en den engelsman. de dag erna besluiten we een fietstochtje te gaan doen. "vlot, gemakkelijk tochtje", "leuk en ontspannend": allemaal woorden van onze gastvrouw die een rit in de omgeving beschrijft langs het strand naar een pinguinera. we hadden beter moeten weten: geenenkele fiets hebben we gezien hier in chili en zeker niet op dit eiland. geen enkele! na 500m en een fikse helling weten we waarom: ge moet hier al laurent fignon (ja we worden oud) kuiten en een geweldige conditie hebben om hier "vlotjes" te kunnen fietsen. Na de derde col (ongetwijfeld van de hoogste categorie), draaien we onze sturen 180 graden om en gaan ergens op een strandje zitten. het is nog niet superwarm en er staat wat wind, maar het gaat wel. samen op het strand zitten, naar de zee kijken, ... romantisch ... tot plots een luide knal, gevolgd door een hels gekaaiiit en een paar seconden later een tweede knal. dan is het stil ... blijkbaar had nog iemand genoeg van al de straathonden hier. weg hondje en weg romantiek.

btw we zullen nog drie dag een zeer gat hebben van die hatelijke fietszadels tijdens dat gemoedelijk tochtje :)

die dag zullen we echter ook onze eerste zon op doen en na twee uurtjes in de zon een dagboek bijvullen of de krant lezen, hebben we alletwee verbrande armen en gezichten. we voelen het: het koude zuiden is weg, het warme noorden komt eraan. we stoppen de winterkleren definitief onderaan in onze rugzak en leggen de tshirten en korte broeken bovenaan.

¡viva el sol!

¿Hay buses?

Nu de bergen gedaan zijn, en we ondertussen meer dan tien dagen in het koude en winderige zuiden verbleven hebben, moeten we driiiingend eens wat warmer weer opzoeken. het uiteindelijke doel is san pedro de atacama, ver in het noorden. daartussen liggen zo'n slordige 3000 kilometer, die we in stukjes gaan afleggen.

eerst regelen we een bus van puerto natales, onze uitvalsbasis voor de torres, naar puerto montt noordwaards. volgens het bus agentschap duurt de trip een 24tal uur en we krijgen vier ticketjes: we moeten eerst terug naar punta arenas om dan via argentinie naar bariloche en puerto montt te rijden. een 24tal uur lijkt ons redelijk voor de afstand die we afleggen en vermits we 's morgens vertrekken betekent dit dat we een nacht uitsparen en de volgende dag direct terug van start kunnen gaan.

op het punt waar we bussen moeten wisselen, na twee uur ongeveer, staan we echter al een tweetal uur achter op schema. bovendien duurt de grensovergang naar argentinie een kleine twee uur: eerst aanschuiven aan de chileense kant, een half uur rijden (ik weet ook niet goed in welk land we dan wel mogen zijn) en dan terug aanschuiven om argentinie in te mogen. naarmate de tijd vordert wordt het ons duidelijk dat het meer dan 24 uur zal duren. al die tijd wordt de ene spaans gedubte film na de andere gespeeld, op het hoogste volume, met klemtoon op de hoge schrille tonen. geweldig... het hoogtepunt is een concert/tour verslag van vier gitaartokkelende en jankende chilenen met liedjes over de liefde en hun moeders. uiteindelijk zal de busrit 36 uren duren. voor hen die niet goed beseffen wat dat is: ge neemt ne stoel en gaat er op zitten. ge neemt een andere stoel en zet die met de hardste kant tegen uw knieen en ge blijft daar op zitten gedurende een dag, een nacht en een dag, van acht uur ´s morgens tot zes uur ´s avonds devolgende dag. om de twaalf uur kunt ge ne keer naar het wc gaan :)

onnodig te zeggen dat we geradbraakt in puerto montt aankomen. Toch zullen we direct nog een bus nemen naar Ancud op het schiereiland Chiloe. die duurt gelukkig maar twee uurkes en we kunnen ondertussen terug genieten van het landschap.

genoeg bussen ... dachten we.

Zien en afzien in de bergen.

Torres del paine is een groot natuurpark/reservaat wat vooral bekend staat om wille van zijn drie toppen die je hier langs achter kan zien. het park bevat echter tal van moois: gletjsers, bergtoppen, condors. het park bevat een wandelroute die je, al naar gelang de tijd, door heel het park brengt. de meest gedane route is de "W" , naar de vorm van de letter. wij zullen echter een brede "U" en dus de middelste tak overslaan.

In het totaal zullen we vijf dagen in het park verblijven en dus ook vijf dagen wandelen. voor onze ongetrainde lijven is dat zwaar, maar we deinzen voor niks terug, zeker niet voor een paar bergskes.

in puerto natales (een dorpje wat als uitvalsbasis gebruikt wordt) hebben we een rugzak achter gelaten en het hoogst noodzakelijke samengestopt in de andere. naarmate de tocht merkt zullen we merken dat er verschillende interpretaties zijn van noodzakelijk, maar soit we trekken dus met een rugzak van een achttal kilo, met kleren en wat droge koekskes, kaas, potjes confituur van het vliegtuig, een dikke lat chocolat (Sahne-nuss) en water het park in.

de eerste dag is er een "om er in te komen". de tocht van twee en een half uur start gemoedelijk over een halfuurtje vlak, met twee andere belgen. bij de eerste helling blijkt als snel dat ze toch meer getraind zijn dan ons en we nemen ons eigen tempo aan. anderhalf uur klimmen valt toch tegen. katleen vloekt dan ook letterlijk op de bergen: bij elke stap lijkt ze berg een stukje kleiner te stampen. voor zij die K kennen is dat niet ongewoon :)

ook ik zie af: dit kunnen we geen vijf dagen volhouden. we sleuren onszelf en de rugzak naar boven. aan de heuvelrug (merk op dat dit nog geen berg is!) na anderhalf uur, gaat het eindelijk terug neerwaards, het dal in naar onze eerste herberg "el chileno". heel blij dat we er zijn gooien we onze rugzak af. het feit dat we er op een kleine twee uurtjes zijn (een half uurtje sneller dan aangegeven) geeft ons terug moed. en ´s avonds blijkt ook uit gesprekken met anderen dat we geopteerd hebben om te beginnen met een BANG! door deze route als eerste te kiezen. we gaan dus gerustgesteld slapen.

overmoedig als we zijn besluiten we de tweede dag off the beaten track te gaan. we willen de torres langs de achterkant gaan bekijken, ten eerste omdat we die dag toch genoeg tijd hebben en omdat de route langs de voorkant echt heel druk is: iedereen loopt op en af de berg om toch maar de trots van het park gezien te hebben. Wij nemen dan maar de bergbeklimmers route via campamiento japones, wat een basiscamp is en waar enkel een gammele hut te zien is (K kan haar cola wel vergeten :)). we gaan verder door. het staat niet meer op het plannetje, maar de weg is wel aangegeven. na een half uur weten we ook waarom: de route is ongelooflijk steil. eerst door een bos en daarna een bedding van stenen. na een uurtje klimmen hebben we de grens bereikt van de vegetatie en begint de eeuwige sneeuw. Vermist we niet uitgerust zijn voor dit zwaardere werk en omdat het ook gevaarlijker wordt owv van de sterke winden en smalle paadjes (dixit ons boekske en eigenlijk ook wel de guarderia de parques "no esta para turistas"), rusten we even uit en keren we terug naar het campamiento japones. daar vullen we onze flessen water terug bij uit de rivier, want dit park is blijkbaar een van de weinigen in de wereld waar je zomaar het water kan drinken. we zullen dit dan ook vijf dagen doen, wat ons een extra voordeel oplevert, namelijk dat je niet met water moet sleuren. elk kwartier komt er wel een stroompje water van de berg gevloeid.

maar omdat we nog steeds de torres niet van dichtbij gezien hebben, besluiten we op de terugweg toch langs de voorkant te gaan. het is nog tamelijk druk, vooral bergafwaards wanneer we naar boven stappen. het is een helse klim, te meer omdat we al een uur of vijf gewandeld hebben. iedereen spurt, klimt, stapt en kruipt ons voorbij, maar het stoort ons niet. K vloekt en tiert en uiteindelijk geraken we boven, alwaar we de torres kunnen zien ... IN DE MIST. verdekke toch! alles is wit hierboven en het waait geweldig. we zouden hier een foto kunnen plakken, maar ik kan evengoed wat whitespace laten, wat dat is alles wat we zagen: wit.

wanneer we dan na meer dan tien uur stappen terug in onze herberg aankomen, zijn de torres volledig uit de mist gekropen: het weer verandert hier per uur. we zijn intussen uiterst vermoeid, maar een glaasje rode chileense wijn in de warme berghut doet wonderen. morgen wordt het een rustig tussenstuk naar de laatste klim...

... dat dachten we tenminste voor die derde dag. het begint mooi en gemoedelijk: bergje op, bergje af, vogeltje kijken, effe eten, een beetje wind, nog wind, nog wind, wat steiler en nog meer wind en wind en wind en wind en wind... dit wordt een van de moeilijkste dagen van de hele trip blijkt achteraf. het laatste stuk van wat normaal een gemoedelijke trip van zes en half uur zou moeten zijn blijkt een hel: het gaat redelijk steil omhoog en de wind waait zeer hard. een keer moeten we elkaar vasthouden om niet omver te waaien (schoon he :)). maar we zetten door en denken maar dat iedereen dit meemaakt alle dagen. aan de top van de berg gekomen, komt er een bocht naar rechts en ik hoor de wind alweer fluiten. ik draai me om roep tegen K dat er waarschijnlijk veel wind staat achter deze bocht. ze antwoordt "zolang het maar niet regent" en terwijl mijn wenkbrauwen frons en nadenk over deze zinsnede, draai ik de bocht om. de wind waait vlak in mijn gezicht en ik kan niet meer vooruit. ik zet me schrap om niet van het pad te waaien (links van me is een niet zo vriendelijke afgrond), en het wordt een krachtmeting tussen mens en natuur. eerst buig ik mijn hoofd en maak ik me kleiner om minder wind te vangen. dan zet ik me nog meer schrap, maar uiteindelijk verlies ik de strijd: ik vlieg recht achteruit en land rugwaards op mijn rugzak. de wind rolt nog even zijn spierballen en doet me nog een slag verder naar achter waaien, waar ik gelukkig tegen K bots en ze me zo kan tegenhouden...

nie voor mieten zenne hier! :)

als duidelijk is wie gewonnen is, kreffelen we recht en haasten we ons de hoek om. uiteindelijk zullen we na zeven en half uur op bestemming geraken (abergue los cuernos), in plaats van de geplande zes uren. de albergue zelf kraakt langs alle kanten, en de plexiglas ramen buigen naar binnen bij elke windstook. bij navraag blijkt dat de wind die dag zeker niet gewoon is, maar wel mogelijk deze tijd van het jaar. binnen is het heel druk: zelfs de mensen van de camping kruipen binnen uit schrik dan hun tent gaat waaien. wij daarentegen trekken ons terug in ons hutje, maar eerst heeft K nog een kadootje voor me. aan het meer met een prachtig uitzicht krijg ik iets wat ik al heel lang wou (laat de speculaties maar komen) en na drie uitzonderlijk lange dagen vallen we uitgeput snel in slaap.

de volgende ochtend is de wind gaan liggen, alsof er niets gebeurd is. onze tenen en onze voetzolen doen zeer, maar dat gaat over als we terug beginnen te wandelen. de vierde dag brengt ons naar de Grey gletsjer: een prachtige enorme hoop ijs (oftewel heeeeeeel veel ijsblokskes). voor we daar geraken hebben we volgens plan een achtal uur te gaan. de eerste vier uur leggen we af in een verhoogd tempo, om toch zeker op schema te zitten, want de laatste vier uur bevatten nog een felle klim én afdaling (wat minstens even vermoeiend is en zeker heel belastend is voor de knieen). de klim valt nog tamelijk mee. op de top zien we zelfs een condor boven ons cirkelen en bij de afdaling komt er zelfs een vlak naast ons gevlogen: zo´n groot en prachtig beest dat totaal geen moeite heeft om zich te navigeren met deze straffe winden. meer zelfs, het is ze zelfs meester.

de vier dagen beginnen echter te wegen en aan de laatste drie uur van de tocht lijkt geen einde te komen: onze knieen doen zeer, K´s "hips are broken", voetzolen tintelen en de stekken zijn murf. we slepen ons naar de eindbestemming en denken dat we nooit meer terug kunnen: we overwegen om de helicopter van CM assistence op te roepen om ons terug te brengen. maar als we er uiteindelijk aankomen is de beloning zo groot: een prachtige gletsjer doemt voor ons op als we naar het uitkijkpunt strompelen!

(mbt tot de pose op de foto: is combinatie van zelfontspanner en meer dan acht uur wandelen).

op de kamping steek in mijn pijnlijke voeten in het ijskoude gletjser water om ze te laten ontzwellen, zo lijkt het althans.

de laatste en vijfde dag beginnen we met moed in de schoenen. de gedachte aan de vorige dag doet ons huiveren aan de terugweg, maar buiten alle verwachtingen in lopen we die vlotjes in drie en een half uur: we waren echter over onze krachten gisteren blijkt nu wel.

blij en zeer voldaan komen we aan op het eindpunt. we hebben het gehaald: vijf dagen wandelen door dit prachtige gebergte!

Naar Punta Arenas

Amaai we zijn nog maar pas begonnen met onze reis en we staan al meteen een week achter. dus snel even jullie up to date brengen.

dinsdag de veertiende november, staan we heel vroeg op want onze vlucht naar punta arenas in het uiterste zuiden vertrekt om kwart na negen, inchecken een uurtje vroeger. op het ontieglijke uur van half zeven ´s morgens lopen we zo stil mogelijk van de krakende geboende trappen af van ons hospedaje en stoten op ne rare kwiet die zenuwachtig wat geld in een envelopke aan het steken is. hij vraagt ons in het spaans of wij al betaald hebben voor onze kamer, want hij heeft dat nog niet gedaan en hij moet door. hij vraagt in het frans of we van frankrijk zijn en vraagt dan of we ook naar de luchthaven moeten! dat is een meevaller, want normaal moesten we eerst nog de metro nemen en dan de bus. nu rijden we mee in zijn huurauto. wanneer we in de auto kruipen lijkt ie op eens te zeggen: "anders zet je die rugzak maar in de koffer". Huh? heb ik dan nu goe gehoord? ik vraag em voorzichtig dan ook of ie net ook nog nederlands sprak. "een beejtje. ik verstja het well, maar proat het iets minder goewd". Naar eigen zeggen is hij een "niet zo gewone amewrikaan" die voor Tui travel werkt en op doortocht is naar brazilië. en dat is meteen ook de reden waarom ie zo vroeg en onverwacht moet vertrekken, zegt hij, want de dag erna is het algemeen verlof in brazil en kan hij niets doen, dus moet hij naar de luchthaven om te zien of ie vandaag nog een vlucht kan hebben.

als je dit alles samenbrengt krijg je dus een zotte, maar vrolijke amerikaan die tegen 160 km/u in een chileense huurauto door het - gelukkig nog vroege - ochtendverkeer naar de luchthaven krost. we houden ons goed vast aan alles wat we kunnen en zijn "klikvast, ook achterin" in chili. op de luchthaven aangekomen is er verdacht veel politie en wat manifestanten met een enkele spandoek en wat panfluitmuziek: effe doet het me denken aan de uit-de-maat zuid amerikanen van smack the pony.

vermits we op tijd zijn, vraagt de amerikaan of we hem even kunnen helpen. hij moet op de luchthaven gaan zien of hij zijn ticket kan gaan omboeken voor vandaag. hij neemt al zijn valiezen mee, geeft ons de sleutel van de auto en is weg... nu zitten we daar in een gehuurde auto die niet van ons is, aan de luchthaven waar je eigenlijk niet mag parkeren en het wemelt van de politieagenten. twintig minuten gaan voorbij. ik ga even kijken in de lucht haven, maar hij is nergens te bekennen: aan geenenkele balie, geen enkele incheck rij, nergens ... we overleggen wat onze opties zijn en we calculeren al de mogelijkheden, een koffer vol drugs inbegrepen :) we besluiten echter nog te wachten tot acht uur, want dan moeten we door naar onze check in. een paar minuten later duikt hij in de verte opeens toch op: hij had heel de luchthaven moeten aflopen om het geregeld te krijgen: altijd geloven in de goedheid van de mens :)

we nemen afscheid en haasten ons naar de check-in balie van sky airlines... alwaar terug demonstranten staan: blijkbaar is Mr. Paulmann, de eigenaar en broer van de grote baas van een overkoepelende zuid amerikaans megaconcern, geen goede betaler van hun lonen: "¿Donde esta la plata, sr. Paulmann?" kunnen we lezen, oftewel "Show me the money!". voorzichtig en en met onze meest socialistische glimlach manouvreren we tussen de demonstranten. de check-in verloopt vlotjes en we kopen nog snel een croissant vegetariane y queso als onbijt: we krijgen die in een zakje mee en later op het vliegtuig zal die ook terug afgeleverd worden in een zakje: neem geen dunkin doughnut in zuid amerika, misschien zelfs nergens ...

buiten die ene letterlijke hiccup, verloopt de vlucht naar punta arenas vlotjes. we kunnen het landschap van santiago (midden van het land) naar het zuiden chili mooi mee volgen: we zien de prachtig besneeuwde bergtoppen en de vele eilanden. om 14.00 en twee tussenstops verder landen we in punta arenas: na ushuaia de meest zuidelijke stad ter wereld. het waait er tamelijk hard en het is wat frisjes.

we vinden tamelijk snel een gezellig hospedaje "la luna" met hele vriendelijk gastvrouw die er zelf met haar man en vierjarige dochter woont. we zetten ons aan de warme houtstoof om ons op te warmen van de vooral vroege en lange dag.

Na een lekker en uitgebreid ontbijt gaan we op zoek naar vervoer naar een van de twee penguincolonies. uiteindelijk hebben we maar keuze uit de "gewone" colonie omdat de andere op isla magdalena wegens het slechte weer niet bereikbaar is. anderhalf uur zitten we geprangd in een busje door de uitgestrekte landschappen om een klein uurtje naar pinguins te kijken.

na onze terugkeer van die toch wel grappige vogels lopen we door het verlaten stadje en begint het plots te sneeuwen, wat al bij al eigenlijk niet zo raar is zo dicht bij de zuidpool in een regio waar pinguins welig tieren! ole ola!

aankomst in santiago

... en hopla terug weg.

de vlucht hier naar santiago is goed verlopen met de bijhorende strenge controles. maar waar we eerst dachten dat het grootste probleem vloei- en kneedbare stoffen in al dan niet doorzichtige zakken zou zijn, bleek het eerder schoenen te zijn: katleen moest dan ook op haar sokken door de controle. mijn basketsloefkes waren goedgekeurd en mocht die dan ook aanhouden.

verder was de trip eigenlijk heel vermoeiend: we waren meer dan ruimschoots op tijd in brussel aangekomen om de TGV te nemen. en wat kwatongen ook durven beweren, dat was niet wegens mijn uiterst voorzichtbaarheid om zeker op tijd te komen. ik wou enkel en alleen wat beenruimte reserveren, en vermits het inchecken al gebeurt in brussel, moest ik daar zijn. om 19.00 ging de balie open, dat is dus vier uur en een vol kwartier voor het vliegtuig in charles de gaulle zou opstijgen. goed op tijd dacht ik dus. "no monsieur! premierement, u kan geen beenruimte reserveer, want ze moeten u in levende lijf in parijs kunnen zien, et secundairement, u bent al nummer 200 die incheckt! ze zijn al vier uur aan het incheck daar." bon, niks dus en op het vliegtuig niks dan hoogstens een beetje doorgeschoten franse dwergen op de goei plaatsen.

bij aankomst in airopuerto de santiago, half de luchthaven doorlopen en onze baggage gaan oppikken. daar was er overings ook vette controle, met bananenhonden! die snuffelen alle bagage af en beginnen blij opgewonden te blaffen als ze iets eetbaar gevonden hebben. daar is dan ook een amerikaan (kan bijna niet anders) bij de lurven gevat met ... jawel ne flinke tros verse bananen! allez wat moet die gedacht hebben: i go to the U S of Chile and i will eat my own bananas, dus ik neem er een klein kiloke mee? enfin we hebben niet het vervolg van deze boeiende saga gevolgd (wat zou er nog volgen: anaal onderzoek naar meer bananas? OMG!). enfin bagage opgehaald en ons door de horde taxichauffeurs gewurmd, rechtstreeks naar de vuelos nacionales. we willen namelijk zo snel mogelijk doorvliegen naar punta arenas in het uiterste zuiden om daar enkele dagen rond te trekken in het nationaal park Torres del paine. we boeken een vlucht op de 14de, twee dagen verder dus.

we hebben nu dus nog twee dagen om Santiago de Chile te verkennen: de oude stad met het obligate plaza del armes, lange winkelstraten en de mercado central: een volledig overdekte markthal waar ze je letterlijk met de vis rond de oren slaan als ge niet op past. naast de verse versie kan je ook de geprepareerde versie eten in talloze kleine restaurantjes rondom. we hebben een gewone pescado frito genomen als eerste chileense maaltijd.

ons hospedaje is in providencia, een betere buurt van santiago. het huis is prachtig, vooral binnenin, maar het vrouwtje moet volgens ons wekelijks de vloer boenen om die zo letterlijk krakend net en glad te krijgen.

vandaag hebben we barrio brazil verkend, waar eerder studenten zitten. op een klein terrasje en met een fris biertje hebben we onze wandeltocht door torres del paine gepland: het zou een viertal dagen worden met om en bij de tien uur wandelen per dag. amaai mijn basketsloefkes!
morgen vertrekken we met een vroege vlucht naar punta arenas om daar tegen de middag aan te komen. dan is er meer nieuws...

groeten aan iedereen en blijf berichtjes posten!

katleen en filip

PS. Ik heb er niet veel aan toe te voegen alleen maar zeggen dat het weer hier verrassend goed is...dan is er misschien toch nog kans dat ik bruin naar huis kom :-)

bijna e-weg

we zijn nu klaar om te vertrekken: alles is ingepakt en hopelijk hebben we niks vergeten, zoals een jaske bijvoorbeeld. het is eigelijk een beetje moeilijk om niets te vergeten omdat we eigenlijk moeten voorzien zijn op twee soorten temperatuurs- en klimaatgebieden: enerzijds is er het uiterste zuiden waar er veel wind, regen en chilly temperaturen kunnen voorkomen. aan de andere kant is er het warme noorden van chili waar er oa. uitgestrekte woestijnen zijn en de temperaturen aan de warmere kant zijn.

we hebben dus zowel warme fleecen (fleeces, fliezen, ... ge weet wel) en waterdichte regenjassen bij alsook shorts en zomer t-shirten.

zo meteen worden we afgezet aan het station van Sint-truiden, vanwaar we op een uur in brussel zuid hopen aan te komen. Daar nemen we dan de TGV (Tamelijk Gezwind Verkeer) naar Charles de Gaulle in Parijs om een uur later op het vliegtuig te zitten naar Santiago de Chile. de totale vlucht duurt 14uur en 10 minuten. tesamen met anderhalf uur naar parijs en een uur tussen sint truiden en brussel en wat wachten tussenin zullen we meer dan 16 uur onder weg zijn.

we zullen maar vertrekken dan.

tot in chili!!

katleen en filip